Een herkenbaar scenario tijdens een dagzoektocht: in de loop van onze wandeling treffen we op een monument een geboortedatum aan, waarvan de inrichter dolgraag wil weten de hoeveelste dag van het jaar deze datum voorstelt. Iedereen in onze groep is het roerend eens over de actie die ter plaatse moet ondernomen worden: we beperken ons nu tot het noteren van die datum. Straks - tijdens het lurken aan onze koffie of warme chocomelk - zullen we dat varkentje wel eventjes wassen. Tenslotte is dit wel een eenvoudige telvraag, maar dat gaat ongetwijfeld een stuk makkelijker wanneer onze bilspieren het even kunnen overnemen van onze voeten.
Even later, terwijl onze pannenkoek aan het ‘zakken’ is, rekent ieder voor zich dan even stilletjes het gevraagde getal uit, om tenslotte te vergelijken en vast te stellen … dat iedereen (potverdikke) een verschillend antwoord heeft! En hopla, iedereen rekent het opnieuw uit - nu niet meer individueel en bijlange niet zo stil meer, maar met veel over en weer geredeneer, inclusief de nodige krachttermen.
Om een lang verhaal kort te maken, het eindresultaat: 1 cafébaas die lijdzaam zit toe te kijken met een wat-smijten-ze-hier-weeral-binnen-op-een-zondagnamiddag gezicht, 1 zoektochter die zelfvoldaan zit te glunderen met een ik-had-natuurlijk-weeral-eens-gelijk smile, en 7 gefrustreerde zoektochters die binnensmonds vloeken omdat ze zich misrekend hadden.
Eén van die gefrustreerde zoektochters trekt bij het buitengaan van de taverne zijn muts nog eens goed over zijn oren, en met de deurknop nog in zijn hand mompelt hij de moraal van dit verhaal: "Er zou daar eens iemand een tabelleke van moeten maken. Maar welke zot wil zich daar nu mee bezig houden?"
En ja, zo ontstaan meenemertjes…